TÜRKİYE KEMİRİCİLERİ(RODENTİA:MAMMALİA)

Yavrularını sütle besleyen hayvanlara Mammalia adı verilmiştir.Latince Mamma=Göğüs,meme,süt bezi.Üç alt sınıfı vardır.

1-Protetheria(=Monotremata):Kloak hayvanlar,tek delikliler,yumurtlayan memeliler

2-Metatheria(=Marsupialia):Keseli memeliler

3-Eutheria(=Placentalia):Plasentalı memeliler

FAMİLYALARIN ANAHTAR KARAKTERLERİ

1-HYSTRİCİDAE:Bir sıçandan daha büyük,kürkde,boyları 25 cm’yi bulan diken veya ok seklinde kıllar  bulunur.

2-MYOCASTORİDAE:Kürkte dikenler bulunmaz.Ardayak parmakları perdelidir.

3-SCİURİDAE:Ağaçlarda veya yerdeki yaşama uymuş formları içerir.

4-DİPODİDAE:Vücut yapıları sıçramaya uygundur.

5-SPALACİDAE:Gözleri ve kulak kepçeleri yoktur.Kuyrukları körelmiştir.

6-GLİRİDAE:CB 50mm’nin altındadır.Küçük tırmanıcı hayvanlardır.

7-MURİDAE:Fare buyukluğunden sıçan buyuklugune kadar değişen formları kapsar.

8-CRICETIDAE: Fare buyukluğunden sıçan buyuklugune kadar değişen formları kapsar.

9-ARVICOLIDAE:Fareden kucuk tavsan buyuklugune kadar değişen formları kapsar.

10-GERBILLIDAE:Step,çöl ve benzeri habitatlarda yasayan fare buyukluğunden sıçan buyuklugune kadar değişen formları kapsar.

11-CASTORIDAE:Kuyruk dorsaventral yassılaşmış ve çıplaktır.

ORDO: RODENTIA

SUBORDO:Sciuromorpha

FAMİLYA:Sciuridae Gray,1821(Sincapgiller)

GENUS:Sciurus Linnaeus 1758

Sıçrayarak ağaçlara kolaylıkla tırmanan bir memelidir.Beden 20-35 cm kadardır.

SPECIES:Sciurus vulgaris Linnaeus 1758

Kürk sırt kısmında değişik renk karısımnda olup ventralde renk yaz-kış krem veya beyazdır.

SPECIES:Sciurus anomalus Guldenstaedt,1785

Kürk sık ve sert örtü tüylerle kaplıdır.

GENUS:Citellus oken,1816

Yaklaşık sıçan buyukluğunde kazıcı hayvanlardır.

SPECIES:Citellus citellus(Linnaeus,1766)(Tarla sincabı-Gelengi)

Yaklaşık sıçan buyukluğundedir.Kısa otsu bitkilerin bulunduğu açık alanlarda bulunur.Altturleri:

1-C.citellus xanthopyrymnus 2-C.citellus concolar 3-C.citellus thracius 4-C.citellus gelengius

FAMİLYA:Hystricidae Burnett,1830

GENUS:Hystrix Linnaeus,1758

SPECIES:Hystrix indica Kerr,1792(=oklu kirpi)

Sırttaki siyah dikenler vücudun sallanması halinde ses oluşturur.Vücudunu çalkalayarak diken fırlatırlar.

FAMİLYA:Myocastoridae Miller ve Gidley,1918

GENUS:Myocastor Kerr,1792

SPECIES:Myocastor coypus(Molina,1782)(=Nutria-Bataklık kunduzu=su maymunu)

Vücut buyuklugu bizam sıçanı ile kunduz arasında,yarı sucul yasama sekli vardır.

FAMİLYA:Dipodidae watrhouse,1842

GENUS:Allactaga F.Cuvier,1836

SPECIES:Allactaga euphratica Thomas,1881(Arap tavsanı)

Küçük yapılı post rengi aık kirli kahverengidir.

SPECIES:Allactaga williamsi Thomas,1897

Euphratica’dan daha büyük yapılı hayvanlardır.Üç alt türü vardır.

1-A.w. williamsi Thomas,1897   2-A.w.laticeps Nehring,1903    3-A.w schmidti Satunin,1907

SPECIES:Allactaga elater(Lichtenstein,1825)

Vücudun dorsal kısmı median hatta parlak kızılımsı koyu kahverengi ile siyah arasındadır.

FAMILYA:Gliridae Thomas 1897

Familya üyeleri genelde çalı veya ağaçlık alanlarda yaşar.

GENUS:Myomimus Ognev,1924

SPECIES:Myomimus personatus Ognev,1924(Uyuyan=uykucu fare)

Kuyruk çok kısa kıllıdır.Ev faresine benzer.

GENUS:Eliomys Wagner,1840(bahçe uyuru)

SPECIES:Eliomys melanurus Wagner,1840

Sırt rengi beyazdan gri siyaha kadar değişen kılçıllı bir renge sahiptir.

SPECIES:Eliomys quercinus Linnaeus,1766

Siyah yuz seridi kulak arkasına kadar bir leke seklinde yayılır.

GENUS:Dryomys Thomas,1906

SPECIES:Dryomys nitedula (Palas,1779)

Koyu renkli yüz şeridi kulakların ön kısmına kadar devam eder.

SPECIES:Dryomys pictus(Blandford,1875)

SPECIES:Dryomys laniger Felten ve Storch,1968

Sırt rengi gümüşi beyazımsı gri

GENUS:Glis Brisson,1762

SPECIES:Glis glis Linnaeus,1766(yedi uyur,uykucu,kaç kaç,çinur)

En büyük uyur türüdür.

GENUS:Muscardinus Kaup,1829(fındık faresi)

SPECIES:Muscardinus avellanarius(Linnaeus,1758)

En küçük uyur türüdür.

FAMİLYA:Spalacidae Gray,1821

GENUS:Spalax Guldenstaedt,1770

SPECIES:Spalax leucodon Normdan,1840

Toprak altında yaşarlar.

SPECIES:Spalax ehrenbergi Nehring,1898

Kesici dişlerinin ön yüzlerinde iki çıkıntı bulunur.

FAMILYA:Cricetidae Rochebrune,1883

Fare benzeri kemiricilerdir.

GENUS:Calomyscus Thomas,1905

SPECIES:Calomyscus bailwardi Thomas,1905

GENUS:Cricetulus Milne-Edwards,1867

SPECIES:Cricetulus migratorius(Palas,1773),(cüce hamster,cüce avurtlak,boz hamster,göçmen hamster)

Otlu alanlarda,step ve orman açıklıklarında yaşarlar.

GENUS:Mesocricetus Nehring,1898

SPECIES:Mesocricetus auratus(Waterhouse,1839)(koca avurtlak)

SPECIES:Mesocricetus brandti Nehring,1898

Auratusa göre daha koyu renklidir.

FAMILYA:Arvicolidae Gray,1821(kazıcı fareler)

Fare büyüklüğünden ada tavsanı buyukluğune kadar değişen formları kapsar.

GENUS:Ellobius Fischer,1814

SPECIES:Ellobius fuscocapillus(Blyth,1843)(İran körfaresi)

Baş bedene oranla küçülmüştür.

GENUS:Prometheomys Satunin,1901

SPECIES:Prometheomys schaposchnikowi

Baş bedene oranla küçülmüştür.

GENUS:Clethrionomys Tilesius,1850(küçük kazıcı fareler)

SPECIES:Clethrionomys glareolus Schreber,1780

Kuyruk belirgin iki renklidir.

GENUS:Arvicola Lacepede,1799

Büyük hayvanlardır.

SPECIES:Arvicolida terrestris(Linnaeus,1758)(su sıçanı)

Renk büyük varyasyon göstermektedir.

GENUS:Microtus nivalis(Martins,1842)(kar faresi)

En büyük microtus türlerindendir.

SPECIES:Microtus arvalis(Palas,1779)(Tarla faresi)

Küçükten orta buyuklüğe kadar değişen örnekleri kapsar.

SPECIES:Microtus roberti Thomas,1906(uzun kuyruklu kar faresi)

SPECIES:Microtus gud Satunin,1909(Kafkas kar faresi)

SPECIES:Microtus epiroticus ondrias,1966

Arvatis kadar büyük olup karyotipi farklıdır.

SPECIES:Microtus guentheri Danford et Alston,1880(Akdeniz tarla faresi)

Ardayakta beş yastık  vardır.

SPECIES:Microtus socialis(Palas,1773)(doğu tarla faresi)

Guentheriye benzer.

SPECIES:Microtus majori Thomas,1906(kısa kulaklı fare)

Sedir,ardıç ağaçları olan ormanlık alanlarda bulunur.

SPECIES:Microtus subterraneus(de Selys-Long champs,1836)(küçük kazıcı fare)

Küçük havyalar olup ormanlık alanlarda yaşarlar.

SPECIES:Microtus irani Thomas,1921(İran tarla faresi)

Küçük hayvanlardır.Bulleler fazlaca şişkindir.

FAMILYA:Gerbillidae De Kay,1842

GENUS:Tatera Lateste,1882

SPECIES:Tatera indica(Hardwicke,1807)

GENUS:Meriones Illiger,1811

SPECIES:Meriones tristrami Thomas,1892(çöl faresi)

İki tip yuva yapısı vardır.Alttürleri:

1-M.t.blackleri     2-M.t.bodenheimeri   3-M.t.lycaon  4-M.t.intraponticus  5-M.t.bognadosi

SPECIES:Gerbillus dasyurus(Wagner,1842)

FAMILYA:Muridae Gray,1821(Gerçek fareler)

GENUS:Micromys Dehne,1841

SPECIES:Micromys minutus(Palas,1771)(cüce fare)

Avrupa’nın en küçük kemiricisidir.

GENUS:Acomys Geoffroy,1838

SPECIES:Acomys cilicicus Spitzenberger,1978(kirpi fare-dikenli fare)

Fecir ve gece hayvanıdır.

GENUS:Nesokia Gray,1842

SPECIES:Nesokia indica Gray ve Harwicke,1832

Doğu’dan sokulan bir türdür.

GENUS:Mus Linnaeus,1758

SPECIES:Mus musculus Linnaeus,1758(ev faresi)

Çok iyi tırmanırlar,hızlı koşar ve yüzerler.

GENUS:Rattus Fischer,1803

SPECIES:Rattus rattus Linnaeus,1758(ev sıçanı)

Kommensaal yaşar,kuyrukları uzundur.

SPECIES:Rattus norvegicus Berkenhout,1769(göçmen sıçan)

Toprak altında yaşarlar.

GENUS:Apodemus Kaup,1829

SPECIES:Apodemus sylvaticus(Linnaeus,1758)(orman faresi)

Her türlü açıklıklarda ve kısmen dere kenarlarında bulunur.

SPECIES:Apodemus flavicollis(Melchior,1834)(sarı boyunlu fare)

SPECIES:Apodemus mystacinus(Danford ve Alston,1877)(kayalık faresi)

50-2200 m yukseklikteki orman içinde bulunur.

SPECIES:Apodemus agrarius(Palas,1771)(yanık faresi)

Apodemus cinsi son yapılan çalışmalarda Sylvaemus cins ismiyle anılmaktadır.

1-SPECIES:Sylvaemus hermonensis Filippucci,Simson and Nevo,1989

2-SPECIES:Sylvaemus uralensis(Palas,1811)

3-SPECIES:Sylvaemus ponticus Sviridenko,1936

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Ciğerotlarının Biyolojisi

Ciğerotları, Hepaticae ya da Marchantiophyta; bitkiler alemininin bir şubesi ya da karayosunları şubesinin bir sınıfıdır.
İlkel, çiçeksi ve tohumsuz bitkilerdir. Çoğunlukla nemli topraklarda, kayalarda ve ağaç kütüklerinde yaşarlar. Gövdeleri yoktur, yapraklarında orta damar bulundurmazlar. Dallanmış kurdale şeklindeki yapıları toprak üzerinde uzanır. İletim dokuları yoktur. "Rizoid" denilen kökümsü yapılar ile toprağa tutunurlar.
Bitkinin asıl görünen kısmı gametofit nesildir. Yapraklı karayosunlarında olduğu gibi sporofit nesil bir parazit olarak gametofit nesilin üzerinde gelişir. Bazı gametofitlerin üzerinde "gemma çanağı" denilen yapılar bulunur. Bunlar, ana bitkiden ayrılıp, eşeysiz üremeyi sağlayan yapılardır. Gametofit nesili oluştururlar. Yani döl değişimi görülür. Gametofit nesilin üzeri tek tabakalı epidermis ile kaplı olup, gaz alışverişini sağlayan birçok pora sahiptir. Alt yüzeyinde bulunan epidermisde çok sayıda ince pullar bulunur. Bu pullardan uzun ve ince rizoidler gelişir.


Tipik bir Ciğerotunun yaşam döngüsü

Alem: PlantaeŞube: MarchantiophytaTakımlar
Takım Jungermanniopsida
Metzgeriales (basit talluslular)
Haplomitriales (Calobryales)
Jungermanniales (yaprakımsı Ciğerotları)
Takım Marchantiopsida
Sphaerocarpales (şişemsi Ciğerotları)
Marchantiales (gelişmiş Ciğerotları)
Monocleales

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Karayosunlarının Biyolojisi

Karasal bitkilerin 15 ile 20 bin kadar türünü ihtiva eden Bryophta divizyosunun en gelişmiş gurubudur.Musci sınıfında,gametofit ve sporofit döllerin birbirini takip ettiği bir döl almaşı mevcuttur.Gametofit bir sporun çimlenmesiyle oluşan n kromozoma sahip bir bitkidir ve hayat döneminde bağımsız bir yapıdır.Gametofit üzerinde Anteridyum adı verilen erkek organ ve Arkegonyum adı verilen bir dişi organ gelişir.Döllenme sonucunda oluşan zigottan 2n kromozomlu sporofit gelişir.Sporofit gametofite devamlı olarak ihtiyaç gösterip onun aracılığı ile su,mineral madde ve besin ihtiyacını karşılar.Spor kapsülünde mayoz bölünme sonucunda meydana gelen n kromozomlu sporlar,neslin devamını sağlarlar.
Musci sınıfında ayrıca vejetatif çoğalma görülür.Vejetatif çoğalma,gametofitten kopan bir parça veya gemma adını verdiğimiz özel yapılar vasıtasıyla gerçekleştirilir.

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

HAYVAN SİSTEMATİĞİNİN PRENSİPLERİ

TAKSONOMİ:Sınıflandırmada kullanılan esasları ve bunların pratikte kullanılışını kendine konu edinen ve canlıları farklılıklarına göre gruplandıran biyolojinin yan dalı.

Alpha Taxonomy:Tür düzeyindeki isimlendirme ve tanımlama ile ilgilidir.

Beta Taxonomy:Türlerin doğal sınıflandırma içerisinde daha yüksek taksonların sınıflandırılmasına denir.

Gama Taxonomy:Tür altındaki taksonların oluşması ve tanımları ile uğraşan taksonomiye denir.

Sistematik:Organizmaların çeşit ve farklılıklarının ve aralarındaki akrabalıkların bilimsel incelenmesidir.

Sınıflandırma:Genel anlamda taksonları karşılaştırma kurallarına göre tertipleme ve düzenlemedir.

Populasyon:Belli bir yerde bulunan ve aynı türün bireylerinden oluşan topluluğa populasyon denir.Bazı ekologlar bu tipteki populasyonlara MONOSPESİFİK POPULASYON adını vermektedir.POLİSPESFİK POPULASYON ise belli bir yerde bulunan farklı türlere ait organizmaların meydana getirdiği topluluktur.

TÜR: Doğal koşullar altında verimli döl alışverişi yapabilen doğal populasyonlara denir.

ALTTÜR: Bir türün coğrafik olarak birbirinden ayrılmış taksonomik olarak farklı lokal populasyonlardır.

TAKSON: Belirli bir kategoriye girebilecek derecede yeterli farklılıklara sahip olan taksonomik gruba denir.

TAKSONOMİK KATEGORİ: Hiyerarşik bir sınıflandırmada seviye veya derece ifade eder.

TAVSİF: Yeni bir canlı grubunu taksonomik kurallara göre düzenleyip yeni bir takson olarak bilim alemine takdim etme.

TAKSONOMİK KARAKTER: Bir taksonu karakterize eden karakterlere denir.

TEŞHİS: Canlı örneklerini taksonomik özelliklerine göre daha önce tanımlanmış bir taksaya yerleştirilmesi işlemidir.

FORM: Tür düzeyinde fenotipleri birbirlerine uygun olan homogen örnekler için kullanılan bir terimdir.

PHENON: Fenotipe uygun homogen örnekler için kullanılır.

FİLOGENİ: Bir canlı grubunun evrimleşme öyküsüdür.

TÜR ÇEŞİTLERİ:

a) Akrabalık derecelerine göre:

·        Yakın akraba türler

·        Uzak akraba türler

·        Hiç akraba olmayan türler

b) Yayılış alanlarına göre:

·        Simpatrik türler

·        Allopatrik türler

·        Kozmopolit türler

·        Relikt türler

·        Endemik tür

c) Morfolojik özelliklerine göre:

·        Sibling türler

d) Alttür durumlarına göre:

·        Monotipik türler

·        Politipik türler

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Biyoklimatoloji ve Metodları

 Son yarım yüzyıldır iklim üzerinde çalışan bazı araştırıcılar,ilklimi dünya üzerindeki bir noktada atmosfer olaylarının ortalama durumu olarak tanımlamışlardır.

İklim istasyonları aşağıdaki elemanların ölçümlerini yapmaktadır:

Genel bir halde ölçülebilir elemanlar şunlardır:

1.      Basınç

2.      Siper içerisinde hava sıcaklıkları

3.      Havanın nispi nemi ve su buharı basıncı

4.      Toprağın 10 metre üzerinde rüzgarın şiddeti ve yönü

5.      Yükseklerde rüzgar yönü ve şiddeti

6.      Yükseklerde basınç,nispi nem ve sıcaklık

7.      Toprak seviyesinde sıcaklık

8.      Toprağın çeşitli derinliklerindeki sıcaklık

9.      Nehir ve deniz suyu sıcaklığı

Değerlendirilen elemanlar

1.      Kapalılık

2.      Görüş alanı

3.      Bulutların yüksekliği,yönü ve tabiatı

4.      Denizin durumu

5.      Deniz çalkantısı

Gözlemlerin rasyonel olabilmesi aşağıdaki koşullara bağlıdır:

1.      Gözlem aletlerinin yerleştirileceği istasyonun seçimi

2.      İstasyon ağı yoğunluğunun tayini

3.      Ölçümlerin düzgünlüğü,frekansı ve süresi

4.      Ölçüm aletlerinin kalitesi,tabiatı ve alet,metotların standartı

5.      Ölçümlerin doğruluk derecesi

Meteoroloji İstasyonları aşağıdaki şekilde sınıflandırılır:

1.      Büyük iklim istasyonları

2.      Basit iklim istasyonları

3.      Yağış istasyonları

4.      Özel istasyonlar

Biyoiklim; biyosferde çok sayıdaki ekosistemlerde gelişen bütün canlıları ilgilendirir.

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

SAMSUN İLİNİN COĞRAFYASI VE BİTKİ ÖRTÜSÜ

Samsun İli genelde pek yüksek olmayan plato ve dağlardan oluşan topografik yapı göstermektedir. İlde, Canik, Çangal Akdağ, Kunduz, Bunyan, Sırçalı, Yurt Dağları ile Bafra, Çarşamba, Samsun Ovaları yer almaktadır. İlde bulunan akarsular, Kızılırmak, Yeşilırmak, Ters Akan, Mert Irmağı, Terme Çayı, Karaboğaz Deresi, Kürtün Çayı, Abdal Deresidir. Karaboğaz, Balık, Liman, Dutdibi, Uzun, Hayırlı, İnce, Çernek, Tombul, Simenlik, Ladik ve Akgöl de ilin göllerini oluşturmaktadır.

İklim: Bu ilde ılıman bir iklim hüküm sürer. 0°C’nin altında soğuk gün sayısı toplamı 20 günü geçmez. Yağış ortalaması 733 mm’dir. Sıcaklık -8, 1°C ile + 39°C arasında seyreder. Ilık hava, bol yağış ve gür yeşillik Samsun’un özelliğidir.

Samsun’un iklimi, sâhilde ve iç kesimlerde değişiklik arz etmektedir. Sâhil şeridinde tipik bir Akdeniz iklimi hüküm sürmesine rağmen iç kesimlerde dağların etkisiyle kara iklimi hâkimdir. Genellikle yaz mevsiminde, aşırı sıcaklar olmasına rağmen, deniz suyu buharlaşmasına ilâveten, çevredeki baraj göllerinin çokluğu sebebiyle nem oranı oldukça yükselir. Kış ayları ise az soğuk ve oldukça yağışlı geçmektedir. Yağışlar, kıyı kesimlerinde genelde yağmur şeklindedir. Kıyı kesimlerindeki karla örtülü gün sayısı 4-5 günü geçmez. İç kesimlerde ise karla örtülü gün sayısı daha fazladır ve sert geçen İç Anadolu ikliminin etkileri görülür.

Bitki örtüsü: Samsun ili, bitki örtüsü bakımından zengindir. Ovalar bağ, bahçe, çayır ve ekili alanlarla örtülüdür. Dağlar ormanlarla kaplıdır. İl topraklarının % 48’i orman ve fundalık; % 3’ü çayırlık; % 47’si ekili ve dikili alanlarla kaplıdır. Ormanlarda meşe, gürgen, kestâne, ıhlamur, kayın, dişbudak ağaçları; 1200 m ile 1800 m arasında ise iğne yapraklı ağaçlar bulunur.

Kızılırmak sulak alanı; eko sistemi biyolojik çeşitlilik açısından son derece zengindir. Deltada 312 kuş türü tespit edilmiştir. Kuş varlığı açısından uluslararası ornitolojik öneme sahiptir.

BİYOİKLİMSEL SENTEZ

P:Yıllık ortalama yağış(mm)

M:En sıcak ayın maksimum sıcaklık ortalaması

m:En soğuk ayın minimum sıcaklık ortalaması

PE:Yaz yağışı(mm)

S:Kuraklık indisi

Q:Yağış-sıcaklık emsali

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Hayvan İzleri

Avcılıkla geçinen ilkel kabileler için hayvan izlerinin veya iz işaretlerinin bilinmesi bir ölüm kalım sorunudur.Avcı,doğadaki izden yararlanıp yararlanamayacağını izin takip edilmesinin gerekli olup olmayacağını veya ize kapan konulup konulamayacağını hiç şüpheye düşmeden karar verme durumundadır.Hayvanlar mevcudiyetlerini çok çeşitli şekillerde ele verirler.Örneğin,ayak izleriyle,dışkılarıyla,taze kokularıyla,yedikleri bitkilerin şap,çekirdek gibi veya kemik,tırnak gibi kalıntılarıyla,çalı,ağaççık veya ağaçlarda kabukların üzerindeki kemirme,diş izleri,soymuk ve boynuz sürtme izleri,dökülen kıllar,atılmış boynuzlar,kazılan toprak ve devredilen taşlar vb. işaretlerle varlıkları saptanır. 

Normal kar üzerindeki iz,sert kar üstünde veya bir buz kütlesi üzerindeki iz, çiğ taneleriyle kaplı bir zemin üzerindeki iz gibi birkaç cm. kalınlıktaki homojen ortamlardaki izler, ideal iz olarak tanımlanır.

İZ ÇEŞİTLERİ

1.     Hayvanın tırnaklarını da içeren pençenin izi, yani pençe tırnaklarıyla basan hayvanların izi(kedi,köpek gibi)

2.     Yarık tırnaklarıyla veya tırnak ucuyla ve tırnakla (tek toynaklı) basan hayvanların izi

YÜRÜYÜŞ TİPLERİ

1.     Gang: Gezinti yürüyüşü

2.     Trab: Süratli yürüyüş

3.     Sprung: Sıçrama

4.     Galopp: Dörtnala

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Göllerde Ötrofikasyon Problemleri

Göller, göl çanaklarının meydana geliş şekline göre; yerli kaya gölleri ve doğal set gölleri olmak üzere iki gruba ayrılır.

1.     Yerli Kaya Gölleri

·        Tektonik göller

·        Krater gölleri

·        Buzul gölleri

·        Karstik gölleri

2.     Doğal Set Gölleri

·        Lav Seti gölleri

·        Heyelan gölleri

·        Alüvyon baraj gölleri

·        Lagünler

                   Ötrofikasyon Şeması

GÖLLERDE ZONASYON

1.     Bentik Bölge: Kıyı şeridinden başlayark göllerin en derin bölgesine kadar olan bütün dibi kapsayan bölgedir.Kıyı bölgesi(littoral zon), meyil bölgesi(talus) ve derin bölge(profundal zon) olmak üzere üç zona ayrılır.

2.     Pelajik Bölge(Limnetik Zon): Göl çukurunu dolduran yani bentiği örten bütün su kütlesine pelajik bölge denir.Göllerde fotosentezle üretilen oksijen ile solunumla tüketilen oksijenin eşit olduğu derinliğe KOMPENSASYON DERİNLİĞİ denir.Bu derinliğin üst kısımlarına TROFOJEN(ÖFOTİK),aşağı kısımlarına ise TROFOLİTİK(AFOTİK) ZON denir.

Nekton: Aktif olarak yüzen hayvanlardır.

Seston: Su içinde yüzen organik ve inorganik partiküllerin tümüdür.

Neuston: Suyun havayla temas ettiği su filmi sathındaki organizmalardır.

Karışımlarına Göre Göller

1.     Holomiktik göller

2.     Meromiktik göller

3.     Amiktik göller

4.     Soğuk Monomiktik göller

5.     Sıcak Monomiktik göller

6.     Dimiktik göller

7.     Oligomiktik göller

8.     Polimiktik göller

Ötrofikasyonun oluşumunda etken olan başlıca unsurlar doğal nedenlerle oluşuyorsa;buna DOĞAL ÖTROFİKASYON denir.

Ötrofikasyonun oluşumunda etken olan başlıca unsurlar yapay nedenlerle oluşuyorsa;buna KÜLTÜREL ÖTROFİKASYON denir.

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı